Święto Niepodległości

Przez dziesiątki lat silne mocarstwa zaborcze nie zamierzały zaakceptować polskich dążeń niepodległościowych. Aż w końcu w sierpniu 1914 roku wybuchła I wojna światowa. Naprzeciw siebie stanęły Rosja i Niemcy w sojuszu z Austro-Węgrami. Ponieważ wojna pomiędzy nimi toczyła się na dawnych ziemiach Rzeczypospolitej, do Polaków kierowano odezwy zawierające obietnice utworzenia państwa polskiego. W rzeczywistości jednak żadne z państw zaborców nie zamierzało jednoczyć narodu polskiego. Polacy wybuch konfliktu traktowali jako poważną szansę do odzyskania utraconej niepodległości.

W listopadzie 1918 roku rozpada się monarchia habsburska a Rosja pogrąża się w rewolucyjnej rzezi. Kraków stał się wolny i ogłosił niezależność. Natomiast w Królestwie sprawą podstawową było zlikwidowanie okupacji niemieckiej i wyzwolenie Warszawy. 10 listopada Józef Piłsudski wrócił z Magdeburga i podpisał pakt bezpiecznej ewakuacji Niemców z terenów Królestwa, pod warunkiem ich rozbrojenia. Wieczorem 11 listopada Piłsudski przejął władzę naczelną nad wojskiem polskim, w tym samym dniu, gdy we Francji Niemcy zaakceptowali warunki kapitulacji. Skończyła się I wojna światowa.

Odrodzenie Polski było możliwe dzięki niezwykłej sytuacji: klęski i upadku trzech mocarstw zaborczych. Polacy wykorzystali szansę, którą stworzyła im historia. Dzień 11 listopada ustanowiono świętem narodowym dopiero w 1937 roku, a obchodzono go przed wojną zaledwie dwa razy (1937 i 1938 rok).
Po wojnie władze komunistyczne świętem państwowym uczyniły 22 lipca - dzień podpisania Manifestu PKWN. 11 listopada jako Święto Niepodległości zostało zakazane, a za jego jakiekolwiek obchodzenie groziły surowe konsekwencje. Oficjalnie obchodzono za to 7 listopada, dzień powstania rządu tymczasowego w Lublinie, który kilka dni później przekazał władzę Piłsudskiemu.
Dzień Niepodległości 11 listopada przywrócono ustawą sejmową w 1989 roku.