Lalkarstwo stało się głęboko zakorzenionym zjawiskiem kulturowym i społecznym w Czechach, zostało nawet wpisane na listę niematerialnego dziedzictwa kulturowego UNESCO. Czeskie lalkarstwo ma długą tradycję potwierdzoną wpisem na listę niematerialnego dziedzictwa kulturowego UNESCO.
Sztuka ta istnieje w Czechach nieprzerwanie od drugiej połowy XVIII wieku. Stopniowo lalkarstwo stało się rozrywką ludową, a wędrowni lalkarze przemierzali całe terytorium i rozpowszechniali język czeski, zwłaszcza na wsi. Stopniowo rozrywka uliczna stała się rozrywką rodzinną, gdy zaczęto produkować i sprzedawać teatrzyki stołowe. Często były one projektowane przez znanych artystów.
Jednym z nich był światowej sławy Jiří Trnka, który do dziś jest podziwiany przez artystów nie tylko z amerykańskich studiów Walta Disneya. Mieszkał i tworzył w centrum Pragi, w tak zwanym Domu Humla (Humlův dům), który stoi na Kampie w dzielnicy Malá Strana, w miejscu nazywanym praska Wenecja.
Można go znaleźć tuż nad Čertovką, odnogą Wełtawy. Lalkarze zazwyczaj zawsze sami rzeźbili lalki, a także prowadzili i mówili ich głosem podczas przedstawienia. Zgodnie ze sposobem, w jaki lalkarz prowadzi postacie, lalki dzielą się na prowadzone od góry (marionetki) i od dołu (kukiełki). Typowe czeskie postacie to klaun, diabeł, wodnik, czarownica, król i królewna.
W Czechach istnieje jeden kultowy duet: tatuś Spejbl i jego niegrzeczny synek Hurvínek. Obaj ujrzeli światło dzienne w Pilznie, na wschodzie Czech. Dziś znajduje się tam Muzeum Lalek (Muzeum loutek) a na ich historie można regularnie oglądać w Teatrze Spejbla i Hurvínka (Divadlo Spejbla a Hurvínka) w Pradze.
Rzeźbione lalki można znaleźć w całych Czechach w każdym sklepie z pamiątkami. Specjalnym obszarem, gdzie rzemiosło i sztuka lalkarska wprost kwitną, są Czechy Wschodnie.
Nie ma jeszcze komentarzy.